امپراتوری فرانسه در آمریکای شمالی در اوج خود تا کجا گسترش یافته بود؟

در سال 1604، کاشفان فرانسوی پیر دو مونت و ساموئل دو شامپلن اولین سکونتگاه اروپایی را در شمال فلوریدا تأسیس کردند. آن‌ها ابتدا در جزیره سنت کروا (St. Croix Island)، در آنچه اکنون مین (Maine) نامیده می‌شود، شروع کردند و سپس به پورت رویال (Port-Royal) در آکادیا (Acadia)، که امروزه نوا اسکوشیا (Nova Scotia) است، نقل مکان کردند. در سال 1608، شامپلن قلعه‌ای را در محلی که اکنون شهر کبک (Québec City) قرار دارد، ساخت. زندگی برای این مهاجران بسیار دشوار بود. آب و هوای سرد برای آن‌ها یک مبارزه دائمی بود.

شامپلن مستعمره را متحد آلگونکین‌ها (Algonquin)، مونتانی‌ها (Montagnais) و هورون‌ها (Huron) کرد. این ملت‌ها دشمنان قدیمی ایروکواها (Iroquois) بودند. ایروکواها کنفدراسیونی متشکل از پنج ملت اولیه (First Nations) بودند که بعدها به شش ملت رسید. به دلیل آن اتحاد، ایروکواها حدود صد سال با سکونتگاه‌های فرانسوی جنگیدند. فرانسوی‌ها و ایروکواها سرانجام در سال 1701 صلح کردند.

فرانسوی‌ها و مردم بومی (Aboriginal people) در یک اقتصاد بزرگ تجارت خز با هم کار می‌کردند. این تجارت توسط تقاضای اروپایی‌ها برای پوست سگ آبی هدایت می‌شد. رهبران قدرتمند یک امپراتوری فرانسوی در آمریکای شمالی ساختند که از خلیج هادسون (Hudson Bay) تا خلیج مکزیک (Gulf of Mexico) امتداد داشت. از جمله مهم‌ترین آن‌ها ژان تالون (Jean Talon)، اسقف لاوال (Bishop Laval) و کنت فرونتناک (Count Frontenac) بودند.