چه اتفاقی برای زبان‌ها و آداب و رسوم بومی در مدارس شبانه‌روزی افتاد؟

مدارس شبانه‌روزی (Residential schools) بسیاری از کودکان بومی را پذیرفتند. دولت فدرال این سیستم را اداره می‌کرد که در دهه 1800 آغاز شد و تنها در دهه 1980 بسته شد. دو هدف پشت آن بود: آموزش دادن به کودکان، و جذب آن‌ها در فرهنگ اصلی کشور. بودجه بسیار کم بود و زندگی در داخل مدارس سختی‌های واقعی برای دانش‌آموزان ایجاد می‌کرد. برخی از آن‌ها مورد آزار جسمی قرار گرفتند. کودکان همچنین عمدتاً از صحبت کردن به زبان‌های خود یا حفظ آداب و رسوم خود منع شده بودند. از آنجا که این سیاست بیش از صد سال به طول انجامید، نسل‌های متوالی خانواده‌ها تحت تأثیر قرار گرفتند.

در سال 2008، دولت فدرال در اتاوا رسماً از دانش‌آموزان سابق آن مدارس عذرخواهی کرد. امروزه بومیان کانادا احساس غرور و اعتماد به نفس تازه‌ای نسبت به هویت خود دارند. آن‌ها در کشاورزی، حفاظت از محیط زیست، تجارت و هنر دستاوردهای بزرگی داشته‌اند. بیل رید، هنرمند هایدا که به خاطر کنده‌کاری تیرک‌های توتم شناخته شده است، یکی از نمونه‌های مشهور در دنیای هنر است. کودکان اینوئیت که در ایکالویت، نوناووت بزرگ می‌شوند نیز بخشی از این حال زنده هستند.