چه کسی جنبش حق رأی زنان را در کانادا بنیان گذاشت؟

هنگامی که کنفدراسیون (Confederation) شکل گرفت، تنها مردان سفیدپوست بالغ و مالک دارایی اجازه رأی دادن داشتند. بیشتر دموکراسی‌های آن زمان به همین شیوه عمل می‌کردند. زنان برای تغییر این وضعیت سازماندهی کردند و کارزار آن‌ها «جنبش حق رأی زنان» (women's suffrage movement) نامیده می‌شود. در کانادا، این جنبش توسط دکتر امیلی استو (Dr. Emily Stowe) بنیان‌گذاری شد. او پیش از این در پزشکی تاریخ‌ساز شده بود: هیچ زن کانادایی پیش از او در این کشور به طبابت نپرداخته بود. سپس تغییر استان به استان اتفاق افتاد. در سال 1916، مانیتوبا (Manitoba) اولین استانی شد که به زنان اجازه رأی دادن داد.

دکتر استو و دیگر طرفداران حق رأی زنان این کارزار را رهبری کردند و در سال 1917، دولت فدرال سِر رابرت بوردن حق رأی را به زنان اعطا کرد. این امر گام به گام اتفاق افتاد. ابتدا پرستاران شاغل در خط مقدم جبهه حق رأی گرفتند. سپس زنانی که بستگان مردشان در خدمت فعال نظامی در زمان جنگ بودند. تا سال 1918، بیشتر شهروندان زن کانادا 21 ساله و بالاتر می‌توانستند در انتخابات فدرال رأی دهند. اگنس مک‌فیل، که به عنوان کشاورز و معلم کار می‌کرد، در سال 1921 اولین نماینده زن پارلمان کانادا شد. کبک دیرتر اقدام کرد: زنان در آنجا در سال 1940، پس از تلاش‌های ترز کاسگرین و دیگران، حق رأی را به دست آوردند.