3.5.1 جنگ جهانی اول

عضویت در امپراتوری بریتانیا باعث افتخار بیشتر کانادایی‌ها بود. وقتی جنگ آفریقای جنوبی (که معمولاً جنگ بوئر نامیده می‌شود) در سال‌های 1899 تا 1902 درگرفت، بیش از 7,000 کانادایی داوطلب شدند و بیش از 260 نفر جان خود را از دست دادند. سال 1900 شاهد دو نبرد بود که کانادایی‌ها در آن‌ها جنگیدند: پاردبرگ (Paardeberg)، نامی به معنای «کوه اسب»، و لیلفونتین (Lillefontein). هر دو به پیروزی انجامید و اخبار آن‌ها غرور ملی را در کشور بالا برد.

در سال 1914، بلژیک و فرانسه مورد حمله آلمان قرار گرفتند و بریتانیا اعلام جنگ کرد. اتاوا با تشکیل نیروی اعزامی کانادا (Canadian Expeditionary Force) که بعدها به سپاه کانادا (Canadian Corps) معروف شد، پاسخ داد. این کشور تنها هشت میلیون نفر جمعیت داشت، با این حال بیش از 600,000 کانادایی خدمت کردند که بیشتر آن‌ها داوطلب بودند. سپاه پزشکی ارتش سلطنتی کانادا (Royal Canadian Army Medical Corps) بیش از 3,000 پرستار را پذیرفت که به «پرندگان آبی» (Bluebirds) معروف بودند، و 2,500 نفر از این زنان به خارج از کشور اعزام شدند. در نبرد، سربازان کانادایی خود را سرسخت و مبتکر نشان دادند.

در جبهه غرب، کانادا هم تراژدی و هم پیروزی را تجربه کرد. ارتفاعات ویمی (Vimy Ridge) در آوریل 1917 به دست سپاه کانادا افتاد. هزینه سنگین بود: 10,000 کانادایی کشته یا زخمی شدند. آن پیروزی شهرت آن‌ها را برای شجاعت تثبیت کرد و آن‌ها لقب «نیروهای ضربتی امپراتوری بریتانیا» را به دست آوردند. یک افسر کانادایی آن لحظه را چنین توصیف کرد: او گفت که تمام کشور، از اقیانوس تا اقیانوس، در رژه بود و در آن چند دقیقه شاهد تولد یک ملت بود. روز ویمی (Vimy Day) در 9 آوریل است.

همه کارهایی که در داخل کشور انجام شد، شرافتمندانه نبود. بین سال‌های 1914 و 1920، اتاوا بیش از 8,000 نفر از اتباع سابق اتریش-مجارستان را به عنوان «بیگانگان دشمن» بازداشت کرد. بیشتر آن‌ها مردان اوکراینی بودند. آن‌ها در 24 اردوگاه کار اجباری در سراسر کانادا نگهداری می‌شدند. بریتانیا با این سیاست مخالفت کرده بود، اما اتاوا به هر حال آن را اجرا کرد. امروزه این اقدام به عنوان یک عمل تأسف‌بار به یاد آورده می‌شود.

در سال 1918، سپاه کانادا صد روز آخر جنگ را تحت فرماندهی ژنرال سِر آرتور کوری (Sir Arthur Currie)، مردی که بزرگترین سرباز کانادا نامیده می‌شد، جنگید. در کنار آن‌ها نیروهای فرانسوی و امپراتوری بریتانیا می‌جنگیدند. پیروزی آن‌ها در آمیان (Amiens) در 8 اوت 1918 به دست آمد و آلمانی‌ها آن را «روز سیاه ارتش آلمان» نامیدند. سپس آراس (Arras) و کانال دو نور (Canal du Nord)، و بعد کامبره (Cambrai) و مونس (Mons) آمدند. اتریش و آلمان تسلیم شدند و آتش‌بس در 11 نوامبر 1918 برقرار شد. تلفات کانادا به 60,000 کشته و 170,000 زخمی رسید. غرور ملی و امپراتوری قوی‌تر شد، به ویژه در کانادای انگلیسی‌زبان.