8.4.1 زبان‌های رسمی کانادا

انگلیسی و فرانسوی دو زبان رسمی کانادا هستند و به خودی خود نمادهای قوی هویت محسوب می‌شوند. به افرادی که زبانشان انگلیسی است، انگلیسی‌زبان (آنگلوفون) گفته می‌شود. به افرادی که زبانشان فرانسوی است، فرانسوی‌زبان (فرانکوفون) گفته می‌شود. این دو گروه بیش از 300 سال در کنار هم زندگی کرده‌اند. این رابطه به عنوان یک مشارکت و همچنین یک تنش سازنده توصیف می‌شود: این دو جامعه با هم کار می‌کنند و همچنین در برابر یکدیگر فشار می‌آورند، و هر دو این موارد کشور را شکل داده‌اند.

زبان برای خود شهروندی اهمیت دارد. هر کسی که می‌خواهد شهروند کانادا شود، به دانش کافی از زبان انگلیسی یا فرانسوی نیاز دارد. بزرگسالان ۵۵ سال و بالاتر نیازی به رعایت این شرط ندارند. قانون دومی از ۱۱ اکتبر ۲۰۱۷ آغاز شد. متقاضیان ۱۸ تا ۵۴ ساله در روز درخواست خود، باید در آزمون شهروندی نیز شرکت کنند که به زبان انگلیسی یا فرانسوی نوشته شده و کانادا و امتیازات و مسئولیت‌هایی را که شهروندی به همراه دارد، پوشش می‌دهد. توانایی زبانی شما به طور جداگانه، و نه با آن آزمون، سنجیده می‌شود.

پارلمان قانون زبان‌های رسمی را در سال ۱۹۶۹ تصویب کرد. این قانون سه هدف اصلی دارد. اول، زبان‌های فرانسوی و انگلیسی را در پارلمان، در دولت کانادا و در نهادهای تحت پوشش قانون برابر می‌سازد. دوم، از جوامع اقلیت زبان رسمی، یعنی فرانسوی‌زبانان خارج از کبک و انگلیسی‌زبانان داخل آن، حمایت و آن‌ها را توسعه می‌دهد. سوم، برابری بین فرانسوی و انگلیسی را در جامعه کانادا به طور گسترده‌تر، فراتر از ادارات دولتی، ترویج می‌کند. این سه هدف به عنوان یک مجموعه ارزش به خاطر سپردن را دارند.