2.2.2 ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਸਕੂਲ

ਰਿਹਾਇਸ਼ੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਆਦਿਵਾਸੀ ਬੱਚੇ ਦਾਖਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਸੰਘੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਚਲਾਈ, ਜੋ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੰਦ ਹੋਈ। ਇਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋ ਉਦੇਸ਼ ਸਨ: ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨਾ। ਫੰਡ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਜੀਵਨ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਅਸਲ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸਰੀਰਕ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ। ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਬੋਲਣ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨੀਤੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚੱਲੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਈ।

2008 ਵਿੱਚ ਓਟਾਵਾ ਦੀ ਸੰਘੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਰਸਮੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੀ। ਅੱਜ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਆਦਿਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ 'ਤੇ ਨਵਾਂ ਮਾਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਕਾਰੋਬਾਰ ਅਤੇ ਕਲਾ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੈਡਾ ਕਲਾਕਾਰ ਬਿੱਲ ਰੀਡ, ਜੋ ਟੋਟਮ ਪੋਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਲਾ ਜਗਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ। ਇਕਾਲੂਇਟ, ਨੂਨਾਵੁਟ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਹੋ ਰਹੇ ਇਨੂਇਟ ਬੱਚੇ ਵੀ ਇਸ ਜੀਵੰਤ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ।