Aling mga aplikante ang exempted sa kinakailangan sa wika para sa pagkamamamayan?

Ang English at French ang dalawang opisyal na wika ng Canada, at ang mga ito ay malakas na simbolo ng pagkakakilanlan sa kanilang sariling karapatan. Ang mga taong ang wika ay English ay tinatawag na Anglophones. Ang mga taong ang wika ay French ay tinatawag na Francophones. Ang dalawang grupo ay namuhay nang magkatabi sa loob ng mahigit 300 taon. Ang relasyong iyon ay inilalarawan bilang isang partnership, at gayundin bilang isang creative tension: ang dalawang komunidad ay nagtutulungan, at nagtutulakan din laban sa isa't isa, at parehong bagay ang humubog sa bansa.

Mahalaga ang wika para sa pagkamamamayan mismo. Ang sinumang nagnanais maging mamamayang Canadian ay nangangailangan ng sapat na kaalaman sa Ingles, o sa Pranses. Ang mga nasa edad 55 pataas ay hindi na kailangang sumunod sa kinakailangang ito. Nagsimula ang ikalawang panuntunan noong 11 Oktubre 2017. Ang mga aplikanteng may edad 18 hanggang 54 sa araw ng kanilang aplikasyon ay kailangan ding kumuha ng pagsusulit sa pagkamamamayan, na nakasulat sa Ingles o sa Pranses, na sumasaklaw sa Canada at sa mga pribilehiyo at responsibilidad na kaakibat ng pagkamamamayan. Ang iyong kakayahan sa wika ay hinuhusgahan nang hiwalay, hindi sa pamamagitan ng pagsusulit na iyon.

Ipinasa ng Parliament ang Official Languages Act noong 1969. May tatlong pangunahing layunin ang Batas. Una, ginagawa nitong pantay ang Pranses at Ingles sa Parliament, sa Gobyerno ng Canada, at sa mga institusyong sakop ng batas. Pangalawa, sinusuportahan at pinauunlad nito ang mga komunidad ng minoryang opisyal na wika, ibig sabihin ay ang mga Francophone sa labas ng Quebec at ang mga Anglophone sa loob nito. Pangatlo, isinusulong nito ang pagkakapantay-pantay sa pagitan ng Pranses at Ingles sa lipunang Canadian nang mas malawak, lampas sa mga tanggapan ng gobyerno. Ang tatlong layuning iyon ay mahalagang tandaan nang magkakasama.