4.3.2 جامعه‌ای در حال تغییر

در طول بیش از پنجاه سال، ارزش‌های کانادایی تغییر کرد. جامعه بازتر و انعطاف‌پذیرتر شد. آموزش بخش بزرگی از این تغییر بود. دبیرستان‌ها، کالج‌ها و دانشگاه‌ها ظرفیت بیشتری ارائه دادند و بسیاری از مردم از آن‌ها بهره بردند. کار نیز تغییر کرد. زنان به تعداد فزاینده‌ای وارد مشاغل حرفه‌ای شدند. این تغییرات خانواده‌ها، محیط‌های کاری و زندگی عمومی را تحت تأثیر قرار داد. در پایان این دوره، زندگی روزمره در کانادا بسیار متفاوت از آنچه در ابتدا بود، به نظر می‌رسید.

حق رأی نیز گسترش یافت. برای مدت طولانی، بیشتر کانادایی‌های آسیایی‌تبار از انتخابات فدرال و استانی محروم بودند. کانادایی‌های ژاپنی‌تبار آخرین گروهی بودند که هنوز محروم بودند. آن‌ها در سال ۱۹۴۸ حق رأی را به دست آوردند. بومیان در سال ۱۹۶۰ حق رأی را دریافت کردند. قانون امروز ساده است و برای همه اعمال می‌شود. هر شهروند کانادایی که ۱۸ سال یا بیشتر دارد، می‌تواند رأی دهد.

کانادا درهای خود را به روی افرادی که از حکومت کمونیستی فرار می‌کردند، گشود. در سال ۱۹۵۶، حدود ۳۷,۰۰۰ مجار از استبداد شوروی گریختند و در اینجا مورد استقبال قرار گرفتند. در سال ۱۹۷۵، کمونیست‌ها در جنگ ویتنام پیروز شدند. پس از آن، تعداد زیادی از ویتنامی‌ها وطن خود را ترک کردند. بیش از ۵۰,۰۰۰ نفر از آن‌ها در کانادا پناه یافتند. هزاران پناهنده دیگر از کشورهای تحت کنترل کمونیستی وارد شدند. این تازه‌واردان بخشی از جامعه کانادا شدند و به شکل‌گیری آن کمک کردند.

مهاجرت در قرون ۱۹ و ۲۰ میلادی پیش از این جمعیت را در هم آمیخته بود. در سال‌های پس از جنگ، ایده چندفرهنگی جان تازه‌ای گرفت. تا دهه ۱۹۶۰، یک سوم کانادایی‌ها ریشه‌های خانوادگی خود را نه به بریتانیا و نه به فرانسه می‌رساندند. این خانواده‌ها افتخار می‌کردند که فرهنگ خود را زنده نگه دارند، در حالی که به کانادا تعلق داشتند. این ترکیب همچنان زندگی را در اینجا غنی‌تر می‌کند. این موضوع به راحتی در شهرهای بزرگ کشور قابل مشاهده است.